Sommige mensen vinden het een beetje vreemd dat ik een persoonlijke domeinnaam heb geregistreerd. En vervolgens: je wilt toch niet dat iedereen alles over je weet?! Mijn reactie daarop is vrij eenvoudig: die informatie is er toch al. Ik wil het gewoon graag onder controle houden. Iemand die echt anderen wil uitpluizen kan via een aantal simpele zoekacties al een heel eind komen. Alles wat ik niet te verbergen heb, hoef ik ook niet te verbergen, dus ik kan het net zo goed overzichtelijk bij elkaar houden.

Wat heb ik dan wel te verbergen? Enkele voorbeelden:

• Ik ben vrij voorzichtig met het online gooien van persoonlijke foto's, zeker als er ook anderen opstaan.
• Ik ben voorzichtig met het plaatsen van (informele) sterk politieke uitspraken
• Informatie als wachtwoorden, geldzaken, bepaalde telefoon nummers, etc.
• Informatie die sterk vooroordeel inspirerend is

Waarom ik voorzichtig ben met dit soort dingen? Denk even met me mee: wanneer er persoonlijke informatie van jou op het internet komt dan heeft die informatie enkele unieke eigenschappen die je niet terugvindt in 'offline' informatie:

• Het blijft voor een lange, zeer lange, tijd online.. en het raakt snel buiten je controle. Denk hierbij aan google cache, mensen die files offline opslaan, verspreiden via p2p netwerken, etc.
• Het is verschrikkelijk eenvoudig deze informatie op te zoeken, te indexeren en te koppelen.
• De informatie die je nu online zet kan straks, in een geheel andere context, volledig misplaatst zijn. Bedenk bijvoorbeeld of je foto's van je wilde feesten nu, nog steeds gewenst is als je straks als ambassadeur aan de slag wilt. Of als je in een vlaag van jeugdige opleving je begeeft binnen extreem-linkse, of extreem-rechtse kringen, in hoeverre beinvloedt dat je carriere later, ook al kan je gedachtengoed geheel veranderd zijn.
• Veel online informatie is geheel contextloos. Dit werkt veel vooroordelen in de hand. Hoeveel mensen zullen al niet afgewezen zijn voor banen omdat werkgevers snel op Hyves iets zagen dat hun niet beviel. Het probleem hierbij is niet dat je niet jezelf moet zijn, het probleem is dat je geen kans krijgt om iets uit te leggen. Op basis van halve informatie, zonder context, wordt er over jou beslists en buiten je macht om.

Een vriend tipte me over een (nederlandse) zoekmachine, wieowie.nl. Hier kan je allerlei online informatie van personen vinden. Omdat ik een vrij unieke naam heb, is de gevonden informatie over mezelf zeer relevant. Al kan ik nu al zeggen dat het telefoonnummer niet meer werkt.. De site veroorzaakt blijkbaar wat ophef aangezien mensen zich opeens aangetast voelen in hun privacy. Feit blijft dat deze zoekmachine niks illegaals doet, het maakt het enkel makkelijker om relevante gegevens op te zoeken. Wellicht zet het meer mensen aan het nadenken over hun digitale identiteit en de belangrijke impact van alle online informatie. Ik vind dat de wetten wat betreft privacy wetgeving nog steeds onvoldoende zijn. Als software developer mag ik vrijwel alles doen met persoonsgegevens (analyseren, koppelen, verkopen) zonder dat iets of iemand mij hierbij op de vingers tikt. Ik hoop, en verwacht, dat hier de komende jaren verandering in gaat komen. Je wilt toch niet dat straks ook je medische gegevens via wieopwie.nl te vinden zijn?

Zoekmachine voor personen - Wieowie.nl

Ik heb onlangs een boek gelezen van Daniel Gilbert. Daniel Gilbert is hoogleraar op Harvard en legt uit waarom het toch is dat we zoveel moeite hebben om gelukkig te zijn. Dit is niet het zoveelste zelf-hulp boek, waarvan er zoveel van zijn dat je je afvraagt waarom we niet allemaal gelukkig zijn ondertussen. Nee, het gaat juist om die vraag waarom al die zelfhulpboeken zo weinig uithalen. Hij rafelt op een leuke manier de menselijke psyche op het gebied van geluk uiteen. Waarom maken mensen zich zorgen? Wat denken we wat ons gelukkig maakt, maar blijk toch niet te zijn? En waarom blijven we er dan toch in geloven? Hoe schatten we ons eigen geluk in, nu en in de toekomst. En hoe realistisch is dit eigenlijk?

Een leuk boek om te lezen en een paar interessante weetjes worden opgenoemd die ik nog niet eerder zo had bekeken. Bijvoorbeeld:

- Mensen maken zich vooral zorgen om de toekomst. We makens ons in het algemeen weinig zorgen over wat er in het heden gebeurt, en al helemaal wat in het verleden gebeurt. De mens heeft de unieke gave om zich een beeld te kunnen vormen van de toekomst, waardoor we on geluksscenario's én doemscenarios kunnen voorstellen. Nou is het probleem hierbij dat we de kans op de doemscenarios en de impact op ons geluk schromelijk overschatten. Maar een interessantere vraag is dit: als de mens door middel van vooruitkijken zichzelf ongelukkig kan maken. En de functies tot vooruitkijken zitten voor een groot gedeelte in hetzelfde hersengebied als planning (voorste kwab), zou het dan ook zo zijn dat mensen die van nature zeer precies zijn en goed kunnen plannen, ook eerder geneigd zijn tot doemdenken en depressiviteit? Zou het kunnen dat, juist omdat deze personen hun leven zo goed kunnen ordenen en indelen, ze ook zeer goed zijn in het indenken van alle (negatieve) mogelijkheden in de toekomst? Dit staat niet heel expliciet in het boek vermeld, maar mijn fingerspitzengefuhl zegt dat mensen die vooral heel erg in het heden leven ('leef in het hier en nu!') een meer relaxte en minder stressvolle kijk op het leven hebben.

Aan het einde van het boek gaat Gilbert in op de vraag waarom we zo slecht zijn in onszelf gelukkig maken en waarom, als we het nu toch beter weten, we er niks aan doen. De reden daarvoor is er een die miljoen jaren teruggaat in de tijd. Een wet van de natuur die boven ons allen staat: evolutie. We denken dat veel werken, veel geld en kinderen hebben ons gelukkig maakt, maar dit blijkt niet zo te zijn. En nu komt de evolutie in het verhaal, want mensen die hier niet in geloven. Mensen die werken zonde van hun tijd vinden, geld een last en kinderen nog een grotere last, hebben het moeilijk zich voort te planten. Mensen die denken dat hard werken geluk brengt houdt in dat je een stabiele en rijke maatschappij creeert. Ook al is het voor het individu niet optimaal, werken maakt immers helemaal niet gelukkig, voor het collectief werkt het uitstekend. Een leuke manier om tegen het individu aan te kijken, en helaas te moeten concluderen dat we allemaal enkel spelen op het speeldveld van hogere wetten.

I recently wrote an article about the concept and implementation of something which I call Role-Based Security in a Hierarchical Environment . It is a form of RBAC (Role-based access control). However, it also takes in account a context object (on which item is my function performing). And role permissions cascade down the context-tree. So having a permission on a certain context object means you also have permission for all underlying context objects (or not, depending on the role parameters). A typical use of this kind of security framework is in a traditional filesystem like NTFS.

In the article I outline the basic concepts behind it and an implementation in SQL Server 2005. The basis for this article is an implementation done in a recent production-ready webapplication. And it turned out to be a very effective way to deal with both partition issues, such as multiple clients in a single database. And security issues: making sure the users do not perform actions they are not allowed to do.

My intention is to write more articles like these in the future, thereby giving a little bit back to the development community of which I have taken so much already.

Links:

PDF article

Article on CodeProject

A blog is nothing special, in fact it so un-special that one must have pretty good arguments to create one these days. Ofcourse, you might think that I will try convince you that I have very unique things to say. Or that I am a very important man. Neither is true. I wish I was, but until that day I am just a regular dutch guy starting another blog. What is it then that moved me to do this? I have thought about this for a while. A while ago I had a blog on which I shared my experiences during a worldtrip. I really enjoyed doing this, and my friends and family regularly peeked to see what I was up to. Even people I have never met regularly visited this blog. However, when I came back home things turned back to normal again and the blog kind of stopped. It even took me a while to write a final enclosing blog. In my day-to-day life back in the Netherlands it just was not in my rhythm anymore. And furthermore, what did I have to write about now? Ofcourse, because of my travelling I was able to write more out of the ordinary stuff than I do now (who cares about my day-to-day working life, right?), which was the whole reason for the existence of that blog.

Or was it? It was certainly not only about the things I wrote, maybe that was even secondary. No, it was mainly about the people I already knew, who wanted to know where I was. Whether I was still alive and if I already had found the love-of-my-life in some foreign country. If you look in the blog community you will notice that most blogs are not written for the the whole world population out there. No, instead most blogs are written for just a selection of people you probably already know one way or another. I have a couple of blogs that I regularly read from people who I have met in real life. Maybe I meet these people only once a year, but I am truly interested in what they have to say, just because I know the person behind the blog. I actually like to read even the most ordinary things. For long I figured you only had to start a blog when you truly had something different to say. Something that people actually would find interesting to read and recommend to other readers. But I changed my vision. It all depends on the audience you are trying to reach. If you write your blogs for friends and family, it is okay to write about your pet animals. People from, say, Tibet will not be interested in it, but your friends will! On the other hand, if you write a blog to gain momentum in your professional or academical environment you want to make sure you truly write high-quality and interesting blogs. It is much, much, tougher to truly reach out for a global audience.

A while I hesitated to start a blog because I didn't know whether to start a more personal blog, or a more professional blog. In the end, I wanted both, but because they have some overlap I did not want to create two seperate blogs. I decided to go for a single blog in which I file blog items either under professional or personal. This way, I can filter those items for people interested in my professional side. Likewise, others can only filter for items on a more personal level. I intend to write personal blogs when I think they add value, so this might be very irregular. Just subcribe to the RSS feed and you'll be off. My intention for professional blog items is to create more elaborate posts, not just refering to a single url with a one-liner next to it. My intention is to write my professional items in English, some more personal items will go in Dutch.

But let's leave this blog talking for now. Because something else is new: the domainname. I recently registered basgeertsema.net which, obviously, refers to my full name. It is nowadays hard to get a domain with a meaningfull name, so I was glad it wasn't taken already. The reason I created this site was to formalize my online identity. Since the rise of web 2.0 the social impact of the internet has increased more and more. Social networking sites like myspace, facebook or Hyves (in the netherlands) have a serious impact on how we communicate with each other these days. There are more and more occassions in which a person is evaluated based on it's online identity. Consider the application for a job in which the employer looks up your personal info on the internet. Or your neighbors checking you out. I expect that this will only get more important with the years to come. So I decided to aggregate all these information on a single place. To keep control of what I represent in the online world. Because, it might just turn out to be more important than who you are in real life! With this domain, I hope to keep a long-lasting identity, independent of temporary hypes, dozens of web 2.0 applications, etc. And if I use these sites, I will try to embed them or refer to them here. So this will be the starting point for everything relevant related to me. Also I will start to use a mail account on this domain as my personal mail.

The concept of online identities and their impact on social life, legal issues and privacy is very interesting. I think I will regularly relate to this subject one way or another. One thing is clear for me: the way we communicate will change rapidly over the coming years. Just as it has been in the past. My guess is that a lot of youngsters in high school have never written traditional formal letters. It is dying. Not that I regret this, it just means something else has come in place, and that is wat does interest me.

I reckon this is enough text for a first writing, so I will stop here. I hope we will enjoy my future writings!

Cheers,

Bas