Zonder twijfel is de grootste mysteries van deze tijd de mens zelf. Of eerder, het bewustzijn. We zijn bewust, zeker, maar niemand weet hoe. Het is verleidelijk om in te beelden dat er in ons hoofd een klein mannetje zit die alles ziet en regelt (een zgn. Homunculus), maar daarmee verplaats je het probleem alleen maar. Dusver weten we niet welk gedeelte van onze hersenen zich bezighoudt met zelfbewustzijn, laat staan dat we weten hoe ons bewustzijn fysiek in elkaar zit. Misschien komen we er wel nooit precies achter, maar ik heb er hoop in dat we achter de onderliggende principes kunnen komen. Een fascinerende tak van sport in de wetenschap is de bestudering van complexe systemen en emergence. Hierin worden vragen bestudeerd als 'hoe kunnen simpele insecten gezamenlijk grootse dingen doen (mierennesten, groeperende vogels)?' tot 'hoe werkt een wereldwijde economie?'. Het idee is dat de som van simpele acties kan leiden tot complex en zelfs intelligent gedrag dat boven het individu uitstijgt. Zo werkt een mier enkel reactief op basis van geursporen van andere mieren, maar gezamenlijk hebben mieren een complexe samenleving en zijn ze samen in staat grote vijandigheden (dieren, veranderingen in de omgeving) te lijf te gaan.

In dit perspectief kan ook ons bewustzijn worden gezien als een 'emergence' van onderliggende simpele acties. Op een laag fysisch niveau is ons brein niks meer dan een enorme verzameling van neuronen die hun directe buren continu activeren of deactiveren. Zeer simpel en lokaal gedrag dus. Net als een mier. Toch zorgt de samenwerking van miljarden en miljarden van deze neuronen tot intelligent gedrag; een wezen dat kan communiceren, creatief is en zelfs zelfbewust is: een behoorlijke prestatie!

Waar wil ik nu heen met dit verhaal? Blijf nog even bij me, want ik ga nu een behoorlijke gedachtensprong maken. Als het brein een netwerk is van simpele neuronen die actief zijn, en het internet is een netwerk van computers en mensen die actief zijn met elkaar. En een enorme combinatie van al deze activiteiten vormt intelligent gedrag.. is het internet dan ook intelligent? Kan het internet ook creatief zijn? Of nog belangrijker, is het internet ook bewust? Wellicht is het dat al, maar zijn wij, net als de neuron en de mier, niet in staat om dit te begrijpen. We staan immers lager in de hierarchie dan het internet zelf. Het internet zien als een levend organisme is trouwens minder vreemd dan je op het eerste gezicht zou zeggen, door het als een metafoor te gebruiken wordt het duidelijker. Een hype op het internet kan je zien als de huidige (bewuste) gedachte van het internet. De grootste firewall in China is als een ziekte. Online nieuwsberichten kan je zien als de ogen en oren van het internet. Er zijn veel paralellen te trekken tussen de mens en het internet. En als het internet een beetje menselijk is, en we hebben maar één internet, wat zal het dan eenzaam zijn ..

Recently I decided to investigate more in real smart clients, partly because I am just fed up with all these DHTML / AJAX workarounds. Despite how wonderfull the supporting libraries are these days, it is still in no ways comparable to a decent desktop application. Fortunately I am developing an online application in which we can get away by demanding minimal system requirements at the user's site. Such as the use of Windows XP / Vista and the use of IE7. In this fortunate position I am investigating the use of WPF applications to create a superb interactive interface. I started out with XBAP which stands for XAML Browser Application and in short this means that XBAP applications can run inside webpages (for example within an IFRAME) and you can almost use  the full WPF feature set. Unlike Silverlight, which at the moment only provides a small subset of WPF and they are still busy implementing the first primitive controls. There is a catch however, the clients needs to work on a modern Windows platform and using IE6 or IE7 and must have the .NET framework 3.0 or higher installed. In my case this was no showstopper, so I continued investigating XBAP and try to create some test applications.

What turned out to be the showstopper was the security sandbox in which XBAP applications run. By default your XBAP applications work in Partial Trust, which is severy limited. I had problems setting cookies, accessing webresources (even from the same host?) and was not able to perform any .NET Remoting due to security restrictions, although I was able to use some WCF webservices. Nevertheless, it took me some time to figure all things out and I noticed there is very, very little information about XBAP on the internet. Most of which are not positive at all. It turned out that XBAP with it's sandbox is just too restricted to be meaningful as a smart client platform.

Just as I was about to give up, I turned my eye to developing regular WPF (desktop) applications and using Click-Once for online deployment. ClickOnce supports automatic downloads, automatic update and no local install. In short it takes care of all the hasle of software deployment, which is one of the main reasons web applications are so popular. After the initial download of your application the user is prompted with a screen to accept the installation and from that point on your application can run freely with Full-Trust and it is the smart client you really want it to be.

.. and that is ofcourse the reason XBAP has been around for a year and a half (as far as blogs and forum posts go) but is still not really used. Even though Microsoft markets XBAP as some kind of smart client toolset, it just isn't. For a real smart client you need out of that partial trust and use a regular WPF application with click-once deployment. And for some cool graphics with no real functionality you might as well turn to Adobe Flash (widely supported) or even Microsoft Silverlight (small download and available on multiple platforms).

The coming of the asp.net MVC framework had me thinking about the nature of markup and specifically the difference between the way ASP.NET Webforms handles this and the new ASP.NET MVC framework. I have not really used it yet, but when you come across MVC examples there is no doubt that the feel and look reminds you of the classic ASP style of writing markup: a lot of intermixing between markup and code and logic handling inside templates.  Values are inserted with asp.net tags instead of in the code behind. Compared to the use of webform controls this might seem like more cumbersome work. But when I look at the efforts I actually spent at writing the HTML markup it turns out to be only a small part in the total project. For the interface functionality, a lot of my efforts go into making sure the layout and functionality of the website comes across multiple browsers in a uniform manner. I sketched a diagram which will make it more clear:

So actually I like it that the MVC gives you more control over the  generated markup, since it will hopefully decrease my efforts to develop cross-browser compatibility (sigh) and create more lean-and-mean pages. There are already many helper functions available that can conveniently generate often-used html markup, such as internal links (action links) and textboxes. I am sure that we will see more 3rd party controls and utilities that allow you to generate more complex HTML (such as a treeview), but with more fine-grained control over the generated output and still hiding/covering the hard parts such as ensuring cross-browser compatibility.