Vandaag is de verjaardag van mijn zus, Simone. Maar we kunnen het tot ons groot verdriet niet vieren.. zij is op 13 april dit jaar overleden. Simone zou vandaag 28 worden. Enkele weken na haar overlijden kwam ik dit kinderverhaal tegen op de computer. Zij heeft dit een aantal jaar geleden geschreven, maar er niks mee gedaan. Om vandaag bij haar stil te staan en in haar herinnering zet ik dit verhaal nu op het internet. 

 

De Reus Zonder Neus

In een bos ver weg woonde een reus. De reus woonde daar al zijn hele leven. Hij dronk water uit de rivier en at het fruit van de bomen. De reus had een goed leven. Rond het bos lagen allemaal groene weiden. En nog een stukje verderop lag een dorp. Maar daar kwam de reus nooit. Daar woonden de kleine mensen. En die wilden niet met hem praten. Maar de reus praatte met de dieren.

Het was een dag als altijd. De reus stond op, ontbeet en maakte een lange wandeling. Na het wandelen ging hij even rusten. Na zijn middagdutje schoffelde hij het land. Hij had een speciaal stukje grond, waar hij wortels en sla op liet groeien. Na het avondeten keek hij nog even naar de sterren. Hij begon ze te tellen, maar het waren er zoveel. Hij werd al snel moe van het tellen. De reus ging slapen. Toen de reus de volgende ochtend wakker werd, had hij een raar gevoel. Hij voelde zich anders dan normaal. Hij wist niet wat het was. Hij liep rond en krabde zich op het hoofd, achter zijn oren. Hij keek om zich heen, hoorde de vogels fluiten, zag alle bloemen in het veld en wilde hun geur opsnuiven. En toen merkte hij het. Hij rook niets meer!

Geschrokken greep hij naar zijn neus. Zijn neus, zijn neus was weg! De reus was zijn neus kwijt! “Hoe k-k-kan dat nou?” stotterde de reus. “Ik moet hem vinden!” De reus zocht overal, onder elke steen en afgevallen blaadje, maar hij vond hem niet.

Eerst werd hij steeds bozer, daarna werd hij bang en verdrietig. Straks vond hij zijn neus niet en moest hij zonder neus door het leven! Was hij eraf gevallen? Of zou iemand hem gestolen hebben? De reus sliep nogal diep. Hij zou het niet merken als iemand ´s nachts aan hem zat. Maar ondertussen zat hij wel zonder neus.

Na een hele dag zoeken had hij nog niets gevonden. Misschien ligt hij wel in het dorp, dacht hij. Angstig keek hij naar het dorp. Hij was er nog nooit geweest in zijn leven. Hij meed het dorp en het dorp meed hem. Nu zou hij wel moeten. Morgen zou hij gaan, dacht hij bij zichzelf

Hij sliep slecht die nacht. Steeds dacht hij aan zijn neus en het dorp. Uiteindelijk viel hij vermoeid van het denken in slaap. De volgende ochtend greep de reus meteen naar zijn neus. Maar die zat er nog steeds niet. Als hij zijn neus wilde vinden, moest hij wel naar het dorp.

De reus was bang voor de mensen. Elke keer als hij er per ongeluk eentje tegenkwam schreeuwde die en gooide stenen naar hem. Soms werd hij dan boos en riep hard ’Boe’. Verschrikt renden ze dan weg. Soms vluchtte hij, met hun gehoon nog in zijn oren.

Hij liep langzaam naar het dorp. Terwijl hij naar het dorp liep, begonnen de huisjes steeds meer te trillen. Zijn voetstappen dreunden door het dorp. De mensen kwamen hun huizen uit en liepen naar de rand van het dorp. Allemaal schrokken ze toen ze de reus zagen. In paniek renden ze weg. Ze verstopten zich in hun huizen en deden snel alle deuren op slot. De reus wilde iets roepen, maar hij wist niet wat.

Toen kwam er een klein meisje in een groene jas naar hem toe. “Wat is er aan de hand?”, vroeg ze. En de reus begon te huilen. Grote druppels vielen vielen naar beneden en spatten op de grond uiteen. Al snel vormde het een stroompje water door het dorp. “Nu moet je ophouden met huilen,” zei het meisje. Straks staat het hele dorp onder water.

De reus schrok en hield op met huilen. Terwijl hij nog wat nasnufte, zei hij: “ik ben mijn neus kwijt.” Zijn stem bulderde door het dorp. Iedereen hield zijn adem in. “Misschien moet je wat zachter praten,” zei het meisje “dan doet het niet zo’n pijn aan mijn oren.” De reus fluisterde nog eens: “ik ben mijn neus kwijt. Hij is weg.” “Hoe kan dat nou?” vroeg het meisje verbaasd. “Ik weet het niet”, snufte de reus. “Hij is weg. Misschien heeft iemand hem gestolen.”

“Wat moet een dief nou met een neus?”

”­­­­Ik weet het niet, het is wel een grote neus­.”

Het meisje keek de reus aan. Ze bracht haar vinger naar haar neus en dacht diep na. Dat was raar. Een reus zonder neus, zoiets had ze nog nooit meegemaakt.

De anderen kwamen uit hun huizen waar ze al die tijd geluisterd hadden. Voorzichtig kwamen ze naderbij. De reus bleef stil staan..

“Je bent helemaal niet zo raar” zeiden ze. “We dachten dat je eng en gemeen was.”

“Jullie zijn ook niet eng” zei de reus. De mensen kwamen steeds dichterbij en voelden aan hem. “Wat is hij groot,” fluisterden ze. “En hij heeft geen neus.”

De reus vond al die handen aan zijn lijf niet prettig en voor de grap zei hij hard ‘Boe’. De mensen deinsden achteruit. De reus begon te lachen en de mensen lachten mee.

Toen ze uitgelachen waren werd het stil. Iedereen keek naar het meisje.

“Ik weet het” riep het meisje. “We maken een nepneus voor je.” “Echt? Kan dat?” vroeg de reus. Zijn gezicht klaarde op.

“Natuurlijk,” riep het meisje enthousiast.

“Ik heb op school leren bakken. Ik zal een hele mooie neus voor je bakken.” De reus volgde haar. “Hoe ziet je neus eruit?” “Gewoon, als een neus, maar dan heel groot.” Het meisje maakte een een grote hoop deeg en boetseerde hem aandachtig. Het werd een mooie grote neus. Toen ze klaar was ging de neus in de oven, waar hij net in paste. Toen hij eruit kwam was hij mooi krokant. De reus pakte hem op en zette hem op zijn gezicht..Hij paste niet helemaal, maar de reus rook en rook.Niks. En tot overmaat van ramp vielen er kruimels van de neus.

De reus trok de neus los. Het meisje keek sip naar hem. Maar al snel sprong ze weer op.

“Ik weet iets. Iets veel beters.” Ze haalde een doos vol klei tevoorschijn. Ze maakte een grote neus van de klei. Eindelijk was ze klaar. Hij drukte hem op zijn gezichte en boetseerde hem goed vast. Hij past wel, dacht hij. Hij probeerde te ruiken... niets. Hij snoof uit alle macht, weer niets. Hij rook helemaal niets. Bedroefd trok hij de neus weer los. “Het werkt niet,” zei hij. En het was alweer avond.

Het meisje keek beteuterd.” Echt niet?” “Nee” De reus schudde zijn hoofd.

“Geeft niets, dan proberen we iets anders.” Enthousiast keek het meisje naar hem.

“Ik maak een plan. Morgen gaan we aan de slag. Maar het is nu tijd om te gaan slapen.” Het meisje keek hem opeens aan. “We hebben geen bed voor je. Je bent veel te groot. Wat moeten we nu doen?”

“Een bed? Ik slaap altijd gewoon op de grond.”

“Maar krijg je het dan niet koud?”

“Ik slaap altijd onder een hele grote deken. Die heeft mijn moeder eens voor mij gemaakt.”

“O” zei het meisje, “maar wij hebben geen grote dekens. Alleen mensendekens. “

Een oude man riep: “dekens. Dekens voor de reus.” Alle mensen uit het dorp trokken de deken van het logeerbed en liepen ermee naar de reus, die naar de rand van het dorp was gegaan. Hij had een mooi plekje gevonden en was daar gaan liggen. Al snel lag de reus onder een stapel dekens. “Zo moet het wel gaan”, murmelde hij. “Nu kan ik slapen.”

Het was al laat en iedereen ging naar bed. Al snel was het hele dorp en de reus in slaap.

De volgende dag kwam het meisje weer aanlopen. Ze had haar groene jasje weer aan. In haar hand had ze een vel papier. Toen ze het ontvouwde las de reus het. Er stond op:

stap 1: dief zoeken

stap 2: neus vinden

“Goed hè”, straalde het meisje. De reus krabde op zijn hoofd. Zoals het daar stond leek het wel heel simpel. Hij betwijfelde of het wel zo gemakkelijk ging. Maar hij zei niets.

Ze begonnen met stap 1. Ze hingen een groot bord op in het midden van het dorp, waarop stond:

Geef de reus zijn neus terug!

“Denk je echt dat het helpt?” vroeg de reus. “Misschien als de dief dit bord ziet, dat hij dan spijt krijgt. En brengt hij je neus terug.” De reus zei weer niets. Hij had er een hard hoofd in. Maar het meisje had zo haar best gedaan.

Nu was het tijd voor stap 2. Het meisje vroeg de reus of hij wilde zitten. Ze klom op hem en ging op zijn schouders staan. Ze hield zich goed vast aan zijn haren.

“Luister allemaal” riep ze. De mensen verzamelden zich om hun heen.“We gaan de reus helpen zijn neus te vinden. We moeten allemaal goed gaan zoeken.”De mensen knikten instemmend. Al snel liepen de dorpelingen overal te zoeken.

Ze zochten tussen elk grassprietje. Ze keken in elk huis. De reus en het meisje zochten in de weilanden om het dorp. Het meisje zat op zijn schouders. Vanaf daar had ze een goed overzicht op het land. Ze zag alles.

Opeens zag ze in de verte iets roze. Ze keek en terwijl ze goed om zich heen keek, dacht ze na.

“Voel je je niet alleen, daar zo ver weg?” vroeg het meisje. De reus schudde zijn hoofd. “Ik heb alles wat ik wil. Ik drink uit de rivier, eet het fruit van de bomen en praat met de dieren.”

“Maar verveel je je dan nooit?” De reus dacht na. Hoe kon je je nou vervelen als er zoveel te doen was? Hij werkte op het land, zocht fruit en maakte lange wandelingen. Dit zei hij tegen het meisje. Het meisje werd stil.

Later wilde het meisje op de grond lopen, zodat ze goed tussen het gras kon zoeken. De reus doorzocht de bomen.

Terwijl ze zochten in het weiland trapte het meisje in een koeievlaai. ‘Bah’ riep ze. Ze rook aan haar schoen.” Het stinkt! “De reus keek strak voor zich uit. Hij rook niets. “Jij hebt maar geluk dat je niets ruikt . Dit stinkt heel erg.” Ze kneep haar neus dicht. Dit werd de reus teveel.

“Ja, jij hebt makkelijk praten”, riep de reus. Nou eigenlijk zei hij het, want al die tijd had hij gefluisterd.

“Jij hebt je neus nog.”

Het meisje probeerde naar haar neus te kijken waarbij ze erg scheel keek. Dat was zo. Zij had haar neus nog. Hoe zou het zijn zonder neus? Het meisje kon het zich niet voorstellen.

Het was vast niet leuk.

Toen zag ze opeens iets van roze. Ze keek nog eens goed. Ja, tussen al het groen lag iets rozigs. Daaromheen krioelde allemaal mieren. “Daar, ik zie daar iets” riep ze.

De reus keek goed. Ja, hij zag het ook. Dat leek wel zijn neus. Zou het echt zo zijn?

De mieren krioelden nog in het rond toen ze de reus zagen. In paniek renden ze alle kanten op. Bibberend keken ze van een afstandje toe. Er kwam er een mier uit de massa naar voren. De koningin van de mieren schreed naar voren. Statig stond ze voor de reus.

“O, we dachten al dat jullie zouden komen. Dit is onze poort. Hieronder in de gang wonen wij allemaal. We vonden het ergens toen het nacht was, in het donker. We hebben het meegenomen We wisten niet dat het een neus was. We wilden zo graag ook eens een ingang voor ons holletje. Het is altijd zo’n kale opening in de grond. Nu hadden we een echte poort. Met twee ingangen.

Een van ons zag het bord in het dorp, maar we durfden het niet te zeggen. We waren zo bang dat je boos zou worden.”

Nu bibberde de koningin ook een beetje.

Ze werd stil.

Een jongen uit het dorp die het had gezien rende terug naar het dorp en vertelde het aan iedereen die hij tegenkwam. Al snel stond er een groep mensen achter de reus en het meisje.

“Nee, ik ben niet boos.” zei de reus. “Als jullie hem maar nooit meer zomaar meenemen.”

De koningin schudde haar hoofd.

“En nu wil ik mijn neus terug.”

De reus pakte zijn neus op en stofte hem af. Hij plaatste hem op zijn gezicht. Hij paste!. Hij drukte hem even goed aan en de neus bleef zitten. De reus snoof en snoof. Hij rook weer de geur van de bloemen en het weiland en hij rook nu de stank van de schoen van het meisje. Hij snoof nog eens diep.

Ik kan weer ruiken! riep hij. De mensen klapten in hun handen.

“Ik heb mijn neus terug!” Verheugd keek hij in het rond.” Nu kan ik weer naar huis.” Hij keek naar het bos in de verte. Toen zag hij het meisje. Hij werd sip.

De reus en het meisje keken elkaar aan. “Hoe heet je eigenlijk”, vroeg de reus. “Ik heet Sarah”, antwoordde het meisje “en jij?”

“Ik heet gewoon Reus.” “Oh.”

“Dag” zei de reus tegen de mensen uit het dorp. “Dag” riepen ze.

“Dag Sarah” zei de reus.” “Dag Reus” zei Sarah en ze gaven elkaar een hand. Daarna sloeg het meisje haar armen om de benen van de reus. De reus bukte en nu omhelste Sarah hem.

“Je kan me altijd bij me langskomen” zei de reus.

“Ja,” zei ze sniffend ,”altijd?” “Altijd” zei de reus en hij liep weg. Sarah keek naar hem. Binnenkort ga ik op bezoek, dacht ze.

A key distinction between SaaS and non-SaaS is the housing of multiple-tenants in a single instance. This required mass-customization techniques. Most of the customization, or variability, has to be defined at runtime; (re)deploying of the instance should be kept to a minimum! As an effect, the software system engineer has to design the application with support for runtime variability. For more advanced customization scenarios such as business logic and workflows, you will need a (turing-complete) programming language to support this. Statically typed languages are in a serious disadvantage compared to dynamic (scripting) languages as the former requires compilation, building and linking which is not near as easy a simple interpreting engine.

My guess is that statically typed languages will continue to be used for the instance itself, the core application. Building on top of that, all user customizations, or user applications, will mostly be developed using dynamic languages such as javascript or python as they are much easier to work with at runtime compared to the current generation of statically typed languages such as Java and C#.

One of the big architectural decisions you have to make in multi-tenant software is how you store and partition your data. In many cases you will choose for a RDMBS such as Sql Server, MySQL or Oracle. The choice for an RDMBS is well founded; you get powerful querying, transactions, recovery, backups, indexing and management capabilities. Sure, a RDMBS might not easily scale-out but by scaling up you can come a long way.

Once you go the RDBMS route you have to figure out a database schema that will suit your application. Of course it has to support multi-tenancy. And since you have only a single instance of your application your application must take care of dealing with querying the correct data. In your database design you basically have three options:

- A single database for each tenant

- A shared database, multiple-schema for each tenant

- A shared database, shared schema

This all has been well explained in this MSDN document, and that is not where I want to focus at. Instead, I want to share some design struggles I had with this.

I recently have been quite busy figuring out which path to take. The difficult notion here is how to deal with tenant-specific customizations. For example, different tenants might have the same business entity extended with different attributes. This does not align with a relation server, which only supports a fixed database schema. So you either have to design a very generic and flexible schema, in which case all variability is handled by your application layer. But this tends to lead to awkward and inflexible querying and an unclear schema with names like attribute1, attribute2, attribute3, and a lot of meta-data. The second option is to modify the schema at runtime, which is obviously only possible if each tenant has its own schema or database, a shared schema is not possible. The runtime modification of database schemas seemed like a sensible approach. Just use DDL for schema modifications and introspection and some application layer doing the translation work. But this quickly turns out quite complex and error-prone. For example, what to do with schema updates in your application? And how to upgrade existing tenant data to a revised schema?

Dealing with these problems I figured that the real problem might be that I am locked in this ‘ it has to fit in SQL’ mindset. When I came to think of it, a lot of these customer extensions just end up in some forms or reports. They do not interfere with the core functionality of your application. Why, then, should you store this data in a very structured way which causes all the associated hassle? Why not use, let’s say, the semi-structured XML data column in SQL server to store all this tenant-specific, and possibly ambiguous, data? The world-wide web is pretty much semi-structured and ambiguous, but it works pretty well in the end, doesn’t it? And if it works for the web, why should it not work for me?

My current approach therefore is to have an explicit distinction between the structured and semi-structured data I deal with in my application. As it turned out, the structured data is very fixed among the different tenants. This allows me to adopt a shared database, shared schema approach. This might, or might not be the best way to go security-wise (tenants should never ever be able to see each others data), but at least I do have the option. This distinction also leads to a much more elegant and robust design with less complexity.

So, the next time you are struggling with a db schema, rethink it over; does it really need to be structured? Should it really be indexable and queryable? Or does it allow for a semi-structured data approach? The choice for less rigidity and more flexibility might save you a lot of troubles down the road.

A contemporary buzz word in software development circles is without a doubt ‘SaaS’ or Software as a Service. The dust that twirled by the introduction of ‘SOA’ (Service Oriented Architecture) has just settled down a bit and yet here comes another windstorm. What SaaS precisely entails is certainly not definite, and maybe never will before it’s outdated by yet another acronym, but I will leave that aside for a moment. A lot of people consider a pure SaaS as a software system that can be scaled enormously with high efficiency and low costs. Archetypical SaaS software products are GMail and Salesforce.com. The services that GMail offers, managing your e-mail, is a fairly standard one. Everybody more or less uses e-mail the same way. That makes it an ideal domain for a single-instance, scalable SaaS solution. But how can this be done for, let’s say, a typical ERP implementation? Surely, ERP products are often highly customized towards their users. This customization can provide that competitive advantage for businesses. Forcing every organization into a single ERP implementation is a no-go.

The benefits of economies of scale and scope, in this view, can only be achieved by having a single instance of your software that houses all of your ‘tentants’. Depending on the context, tenants are customers, clients or users. This is in contrast with a typical ASP that may have a single instance for each and every client, thereby having to deal with a lot of costly overhead for managing all these instances.

To still reap the benefits of economies of scale and scope in a single-instance, multi-tenant, SaaS application the software itself is required to offer this customization to their tenants. And this is in fact what Salesforce.com or any other more complex SaaS solution offers. They provide the tenant tools and techniques to add extra data fields to entities, provide custom business workflows, etc. The result is that a SaaS solution can no longer be seen as a single software application, but is also a (high-level) business platform on which their users can ‘build’ their businesses.

And that is where model-driven development might play an important role. Let the business user construct their model, and your application is the runtime machine on which these models are executed. This requires a paradigm shift for most software developers that consider their constructed software as an end-of-the-line shrink-wrapped application. Instead, a SaaS developer will construct the runtime-machine on which businesses (tenants) can develop their own solutions. Your software will become just another layer in the stack.

For the typical SaaS programmer this means a shift in focus on not delivering end-products, but rather on creating a more or less generic application platform on which business can build their own applications. Ofcourse, how generic exactly is dependent on the goal of your business. Typically, the more specific your application platform will be, the easier it will be to construct it, but the more constrained the applications will be that can be build on top of your application platform. This is as much a business decision as it is a technical one.

I am currently researching the use of model-driven development and generative programming for a paper. I plan on writing more on these techniques related to the thoughts behind SaaS on my blog as well. As I am at the moment in the middle of re-engineering an existing web-application to be in the spirit of SaaS, I will also be writing about the technical challenges and hurdles that one has to take.

   

(een hersenkronkel in de trein terug naar huis.. ok hoog geek-gehalte, mag het?)

Another year over … and a new one just begun. De kerstliederen knallen weer door de winkelstraten, de appie en op tv. Het einde van een jaar nadert en dus tijd voor een terugblik. Wat bracht 2008 voor mij op muzikaal gebied? Er is maar een eerlijke manier om daarover te oordelen, en dat is last.fm. Al ruim een jaar houd dat bij welke nummers ik draai. De teller staat op 28.612 stuks. Aangezien ik heel weinig radio luister en vrijwel al mijn muziek download en zelf afspeel is het een redelijk betrouwbare lijst. Redelijk betrouwbaar, want ik zet nogal eens het volume op 0, maar laat winamp vrolijk doorspelen. Het gevolg is dat ik volgens last.fm opeens 3 cd’s lang Tchaikovski heb ‘beluisterd’, of de cd van the best of Gigi d’Agostino daadwerkelijk van begin tot eind heb gehoord. Niet echt, dus. Maar toch ontkom ik er niet aan mezelf te confronteren met de meest afgespeelde nummers in 2008.

 

Eigenlijk niks verassends hier (voor mij). Radiohead is al jarenlang mijn #1 artiest en ik zal daar keer op keer naar terugkeren. De meeste pianomuziek van Chopin heb ik ondertussen al voorbij horen komen en daar blijf ik van genieten. Coldplay blijft gewoon steengoed, en met hun bijzondere 2008 Viva La Vida album zullen ze in dit lijstje voorlopig ook thuisblijven. Dé nieuwkomer van 2008 is Franz Schubert. Waar ik vroeger gecharmeerd was van het drukke en snelle piano werk van Liszt en Chopin ben ik steeds meer de zeer romantische muziek van Schubert gaan waarderen. Met name de piano trio’s zijn een lust voor het oor. Voor mij persoonlijk de ontdekking van 2008.

Daarom, voor de luie internet klik-en-gaan generatie, hier een van zijn mooiste werken. Schubert trio no. 2 (op. 100). Interessant: nu ook gebruikt in de Diesel reclame. Schoonheid in acht maten.

Ook in de top 10: Sigur Rós. Deze band geniet steeds meer populariteit. En met recht, de liedjes die zij schrijven zijn muzikaal briljant en laten je niet los. Dat je de teksten niet kan verstaan is niet van belang, de emoties die zij communiceren zijn ongeevenaard en ik denk dat Sigur Rós enkel een nog grotere toekomst te wachten staat. Het concert in HMH dit jaar was zelfs met een spartaanse bezetting een van de mooiste momenten van 2008. Dat gezegd hebben zijn er heel wat mensen die het verschrikkelijk vinden, en vreemd genoeg kan ik dat ook wel begrijpen. Laat het groeien. Luister er af en toe naar.. misschien één keer per twee maanden. Misschien één keer per maand. En geloof me, dan komt vanzelf dat moment waarop alles samenvalt en dan is het puur genieten.

Sigur Ros - Glósóli

Kings of Leon hebben ook een goed jaar gedraaid. Hun album Only By The Night heeft heel wat uurtjes gedraaid. Gewoon lekker meeschreeuwen. Luisteren naar Kings of Leon geeft het gevoel dat je ergens vol spanning en vol verwachting naartoe gaat. Maar er eigenlijk nooit komt. Sex On Fire is één van de meest gedraaide nummers voor mij van dit jaar.

Michael Jackson, Simon & Garfunkel en Snow Patrol hebben tijdloze muziek. Al vermoed ik dat Snow Patrol er in 2009 wat bekaaider vanaf gaat komen. Het blijft toch een beetje wegwerp-pop.

En Kanye West? Wellicht een vreemde eend in dit rijtje, maar de productie van zijn albums knallen altijd heerlijk je speakers uit. Ook zijn laatste album ‘808-s' And Heartbreaks’ heeft weer die goede productie. Goede beats, mooie samples. Maar die stem.. tja Kanye heeft maakt daan ook geen hip-hop maar hip-pop. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat zijn stemgeluid in élk nummer door een computer vervormd moet worden. Wellicht moet het nog groeien, maar het is nog een tegenvaller, zeker in vergelijking met zijn voorgaande albums. Ik vermoed dat deze ook in 2009 de top 10 zal verlaten.

En de meest gedraaide tracks van 2008?

Duidelijk is te zien dat Coldplay gewoon heerscht in 2008 met vijf posities. Yann Tiersen sluit de lijst af met een van mijn favorieten: Comptine d’un Autre Été. Gemaakt voor de film Amelie uiteraard. Maar met al ruim 2 miljoen views, is het volgende filmpje ook zeer waardig om dit nummer visueel bij te staan.

 

Radiohead met Videotape.. 108 keer! Wow. Direct mijn favoriet op het album ‘In Rainbows’ en dat is zo gebleven. Een van de meeste eerlijke nummers die ik in lange tijd heb gehoord. Simpele en doorsnijdende muziek. En een even-zo-eerlijke tekst. Briljant. En de live versie is wellicht nog beter.

Radiohead – Videotape (live at the basement)

 

Coldplay - Death and All His Friends komt op een goede tweede plaats. Hoewel Violet Hill en Viva la Vida ook heerlijk zijn, vind ik dit afsluitende nummer op het album de beste. De hele opbouw en afbouw van het nummer, het album thema dat terugkomt, harmonisch gezang en ritmische truukjes maken het geheel tot een muzikaal wonderstuk. Vereist wel op hoog volume gespeeld te worden.

Tot slot een nummer dat ik pas zeer recent heb ontdekt, en door gebrek van een goede mp3 tag niet goed wordt meegenomen in de last.fm statistieken, maar vermoedelijk nu al in de top 10 thuis zou horen. Een van de leukste verassingen van 2008 voor mij, de Fleet Foxes. Het hele album is leuk, maar één nummer springt er tussenuit: White winter hymnal. Muziek, zoals het óók kan, maar al lang niet meer gehoord. Stiekem vinden we de beach boys toch ook best leuk? Een ruime 2 minuten even weg van de werkelijkheid. Simpele schoonheid. Kijk niet naar het filmpje zelf, maar druk op play en doe even je ogen dicht..

Fleet Foxes - White Winter Hymnal

 

Ik wens iedereen

hele gezellige feestdagen en

                een muzikaal 2009!!

 

Ok dan, als afsluiter…