Another year over … and a new one just begun. De kerstliederen knallen weer door de winkelstraten, de appie en op tv. Het einde van een jaar nadert en dus tijd voor een terugblik. Wat bracht 2008 voor mij op muzikaal gebied? Er is maar een eerlijke manier om daarover te oordelen, en dat is last.fm. Al ruim een jaar houd dat bij welke nummers ik draai. De teller staat op 28.612 stuks. Aangezien ik heel weinig radio luister en vrijwel al mijn muziek download en zelf afspeel is het een redelijk betrouwbare lijst. Redelijk betrouwbaar, want ik zet nogal eens het volume op 0, maar laat winamp vrolijk doorspelen. Het gevolg is dat ik volgens last.fm opeens 3 cd’s lang Tchaikovski heb ‘beluisterd’, of de cd van the best of Gigi d’Agostino daadwerkelijk van begin tot eind heb gehoord. Niet echt, dus. Maar toch ontkom ik er niet aan mezelf te confronteren met de meest afgespeelde nummers in 2008.

Eigenlijk niks verassends hier (voor mij). Radiohead is al jarenlang mijn #1 artiest en ik zal daar keer op keer naar terugkeren. De meeste pianomuziek van Chopin heb ik ondertussen al voorbij horen komen en daar blijf ik van genieten. Coldplay blijft gewoon steengoed, en met hun bijzondere 2008 Viva La Vida album zullen ze in dit lijstje voorlopig ook thuisblijven. Dé nieuwkomer van 2008 is Franz Schubert. Waar ik vroeger gecharmeerd was van het drukke en snelle piano werk van Liszt en Chopin ben ik steeds meer de zeer romantische muziek van Schubert gaan waarderen. Met name de piano trio’s zijn een lust voor het oor. Voor mij persoonlijk de ontdekking van 2008.

Daarom, voor de luie internet klik-en-gaan generatie, hier een van zijn mooiste werken. Schubert trio no. 2 (op. 100). Interessant: nu ook gebruikt in de Diesel reclame. Schoonheid in acht maten.

Ook in de top 10: Sigur Rós. Deze band geniet steeds meer populariteit. En met recht, de liedjes die zij schrijven zijn muzikaal briljant en laten je niet los. Dat je de teksten niet kan verstaan is niet van belang, de emoties die zij communiceren zijn ongeevenaard en ik denk dat Sigur Rós enkel een nog grotere toekomst te wachten staat. Het concert in HMH dit jaar was zelfs met een spartaanse bezetting een van de mooiste momenten van 2008. Dat gezegd hebben zijn er heel wat mensen die het verschrikkelijk vinden, en vreemd genoeg kan ik dat ook wel begrijpen. Laat het groeien. Luister er af en toe naar.. misschien één keer per twee maanden. Misschien één keer per maand. En geloof me, dan komt vanzelf dat moment waarop alles samenvalt en dan is het puur genieten.

Sigur Ros - Glósóli

Kings of Leon hebben ook een goed jaar gedraaid. Hun album Only By The Night heeft heel wat uurtjes gedraaid. Gewoon lekker meeschreeuwen. Luisteren naar Kings of Leon geeft het gevoel dat je ergens vol spanning en vol verwachting naartoe gaat. Maar er eigenlijk nooit komt. Sex On Fire is één van de meest gedraaide nummers voor mij van dit jaar.

Michael Jackson, Simon & Garfunkel en Snow Patrol hebben tijdloze muziek. Al vermoed ik dat Snow Patrol er in 2009 wat bekaaider vanaf gaat komen. Het blijft toch een beetje wegwerp-pop.

En Kanye West? Wellicht een vreemde eend in dit rijtje, maar de productie van zijn albums knallen altijd heerlijk je speakers uit. Ook zijn laatste album ‘808-s' And Heartbreaks’ heeft weer die goede productie. Goede beats, mooie samples. Maar die stem.. tja Kanye heeft maakt daan ook geen hip-hop maar hip-pop. Maar dat hoeft nog niet te betekenen dat zijn stemgeluid in élk nummer door een computer vervormd moet worden. Wellicht moet het nog groeien, maar het is nog een tegenvaller, zeker in vergelijking met zijn voorgaande albums. Ik vermoed dat deze ook in 2009 de top 10 zal verlaten.

En de meest gedraaide tracks van 2008?

Duidelijk is te zien dat Coldplay gewoon heerscht in 2008 met vijf posities. Yann Tiersen sluit de lijst af met een van mijn favorieten: Comptine d’un Autre Été. Gemaakt voor de film Amelie uiteraard. Maar met al ruim 2 miljoen views, is het volgende filmpje ook zeer waardig om dit nummer visueel bij te staan.

Radiohead met Videotape.. 108 keer! Wow. Direct mijn favoriet op het album ‘In Rainbows’ en dat is zo gebleven. Een van de meeste eerlijke nummers die ik in lange tijd heb gehoord. Simpele en doorsnijdende muziek. En een even-zo-eerlijke tekst. Briljant. En de live versie is wellicht nog beter.

Radiohead – Videotape (live at the basement)

Coldplay - Death and All His Friends komt op een goede tweede plaats. Hoewel Violet Hill en Viva la Vida ook heerlijk zijn, vind ik dit afsluitende nummer op het album de beste. De hele opbouw en afbouw van het nummer, het album thema dat terugkomt, harmonisch gezang en ritmische truukjes maken het geheel tot een muzikaal wonderstuk. Vereist wel op hoog volume gespeeld te worden.

Tot slot een nummer dat ik pas zeer recent heb ontdekt, en door gebrek van een goede mp3 tag niet goed wordt meegenomen in de last.fm statistieken, maar vermoedelijk nu al in de top 10 thuis zou horen. Een van de leukste verassingen van 2008 voor mij, de Fleet Foxes. Het hele album is leuk, maar één nummer springt er tussenuit: White winter hymnal. Muziek, zoals het óók kan, maar al lang niet meer gehoord. Stiekem vinden we de beach boys toch ook best leuk? Een ruime 2 minuten even weg van de werkelijkheid. Simpele schoonheid. Kijk niet naar het filmpje zelf, maar druk op play en doe even je ogen dicht..

Fleet Foxes - White Winter Hymnal

Ik wens iedereen

hele gezellige feestdagen en

                een muzikaal 2009!!

Ok dan, als afsluiter…

Ik heb onlangs een boek gelezen van Daniel Gilbert. Daniel Gilbert is hoogleraar op Harvard en legt uit waarom het toch is dat we zoveel moeite hebben om gelukkig te zijn. Dit is niet het zoveelste zelf-hulp boek, waarvan er zoveel van zijn dat je je afvraagt waarom we niet allemaal gelukkig zijn ondertussen. Nee, het gaat juist om die vraag waarom al die zelfhulpboeken zo weinig uithalen. Hij rafelt op een leuke manier de menselijke psyche op het gebied van geluk uiteen. Waarom maken mensen zich zorgen? Wat denken we wat ons gelukkig maakt, maar blijk toch niet te zijn? En waarom blijven we er dan toch in geloven? Hoe schatten we ons eigen geluk in, nu en in de toekomst. En hoe realistisch is dit eigenlijk?

Een leuk boek om te lezen en een paar interessante weetjes worden opgenoemd die ik nog niet eerder zo had bekeken. Bijvoorbeeld:

- Mensen maken zich vooral zorgen om de toekomst. We makens ons in het algemeen weinig zorgen over wat er in het heden gebeurt, en al helemaal wat in het verleden gebeurt. De mens heeft de unieke gave om zich een beeld te kunnen vormen van de toekomst, waardoor we on geluksscenario's én doemscenarios kunnen voorstellen. Nou is het probleem hierbij dat we de kans op de doemscenarios en de impact op ons geluk schromelijk overschatten. Maar een interessantere vraag is dit: als de mens door middel van vooruitkijken zichzelf ongelukkig kan maken. En de functies tot vooruitkijken zitten voor een groot gedeelte in hetzelfde hersengebied als planning (voorste kwab), zou het dan ook zo zijn dat mensen die van nature zeer precies zijn en goed kunnen plannen, ook eerder geneigd zijn tot doemdenken en depressiviteit? Zou het kunnen dat, juist omdat deze personen hun leven zo goed kunnen ordenen en indelen, ze ook zeer goed zijn in het indenken van alle (negatieve) mogelijkheden in de toekomst? Dit staat niet heel expliciet in het boek vermeld, maar mijn fingerspitzengefuhl zegt dat mensen die vooral heel erg in het heden leven ('leef in het hier en nu!') een meer relaxte en minder stressvolle kijk op het leven hebben.

Aan het einde van het boek gaat Gilbert in op de vraag waarom we zo slecht zijn in onszelf gelukkig maken en waarom, als we het nu toch beter weten, we er niks aan doen. De reden daarvoor is er een die miljoen jaren teruggaat in de tijd. Een wet van de natuur die boven ons allen staat: evolutie. We denken dat veel werken, veel geld en kinderen hebben ons gelukkig maakt, maar dit blijkt niet zo te zijn. En nu komt de evolutie in het verhaal, want mensen die hier niet in geloven. Mensen die werken zonde van hun tijd vinden, geld een last en kinderen nog een grotere last, hebben het moeilijk zich voort te planten. Mensen die denken dat hard werken geluk brengt houdt in dat je een stabiele en rijke maatschappij creeert. Ook al is het voor het individu niet optimaal, werken maakt immers helemaal niet gelukkig, voor het collectief werkt het uitstekend. Een leuke manier om tegen het individu aan te kijken, en helaas te moeten concluderen dat we allemaal enkel spelen op het speeldveld van hogere wetten.